Werken in deeltijd… wat slecht?!

Ik werk in deeltijd. Nouja, deeltijd… ik werk 32 uur per week voor de baas. Daarnaast heb ik nog mijn eigen bedrijf. Mijn man werkt fulltime (en dan tel ik nog niet de overuren) en omdat ik een dag extra in de week vrij ben (en omdat ik me als eerste stoor aan rommel en vieze vloeren) doe ik het grootste deel van het huishouden erbij.

Dat blijkt voor meer vrouwen zo te gaan, kopte de Volkskrant deze week. Nergens in Europa werken er meer vrouwen in deeltijd.

Goed geregeld, denk ik dan. Als er mensen in deeltijd kunnen werken is er ook nog tijd voor het huishouden, onderhoud aan het huis, de kinderen en eventuele mantelzorg of vrijwilligerswerk. Want: participatiemaatschappij. Ik was dan ook heel verbaasd dat dit gegeven werd afgeschilderd als iets schokkends en slechts en een gebrek in de emancipatie van vrouwen. Opiniemakers vielen over elkaar heen om maar als eerste te verkondigen dat dit de positie van vrouwen zo verslechterd, dat vrouwen aan hun carrière moeten denken, dat er misschien wel sprake is van discriminatie!

Wat?!
Okee, even de zaken op een rijtje. Want het gaat hier niet alleen om de arbeidsparticipatie van vrouwen. Het gaat blijkbaar ook om carrierekansen, om discriminatie en om emancipatie. Nu hebben mijn man en ik ook beide fulltime gewerkt. Ik 40 uur voor een baas, plus daarnaast mijn eigen bedrijf. Hij 40 uur voor de baas, plus minimaal 10 overuren per week. Beiden zo’n 50 uur per week dus. Super arbeidsgeparticipeerd, maar we hadden verder nergens meer tijd voor. ’s Avonds ploften we moe op de bank, hadden vaak zelfs geen zin meer om te koken, zapten wat voor de televisie en gingen slapen. En de volgende dag was hetzelfde. En de volgende, en de volgende. In het weekend waren er twee opties: er moest gewerkt worden (overwerk voor hem en freelance werk voor mij) of er moest een sociaal leven in stand gehouden worden. Snel even de boodschappen en de was tussendoor en hup, weer aan het werk.

Bij dat soort drukke tweeverdieners moet er niets mis gaan, dat kan ik je wel vertellen. Heb je twee of meer verjaardagen in het weekend? Tja… zaterdag wordt er gewerkt, en je wilt niemand teleurstellen. Zaterdagavond eentje dan maar, en zondag twee. Oeps, moest er ook nog schoongemaakt worden? En het achterstallige onderhoud… nouja, komt wel een keer als we tijd hebben. En zo ontstaan er krantenkoppen dat Nederlanders geen tijd hebben voor onderhoud aan het huis. En dat mantelzorgers overbelast zijn. En dat kinderen de zorg voor hun ouders niet meer kunnen of willen opnemen. We hebben zelfs amper tijd om te seksen! Hoe moet dat dan met de volgende generatie arbeidsparticipanten?

Even praktisch: het is echt vrij simpel. Je kunt je tijd maar een keer besteden. En je moet dus zelf goed bedenken waaraan je dat doet. En ja, natuurlijk spelen ingesleten (rol)patronen daarin een rol. We vinden het vanzelfsprekender dat de vrouw de zorgtaken en het huishouden op zich neemt. Daarnaast verwachten we ook dat ze ‘ economisch zelfstandig’ blijft – en dus deelneemt aan het arbeidsproces. Met het risico dat ik als een verongelijkte opzij-feministe klink: van de mannen verwachten we alleen dat ze werken. Dat ze niet voor de kinderen zorgen (want druk met werk) en weinig in het huishouden doen (ach, het is een man, he) vinden we niet zo raar. En (met het risico dat ik als een gereformeerde sufdoos klink) misschien is het ook niet zo raar?

Ik mag dan geen kinderen hebben, ik kan wel lezen. En ik heb meerdere artikelen gelezen over onderzoeken die aantonen dat er permanent dingen in de hormoonhuishouding en de hersenen van een vrouw veranderen als er een kindje komt. Iets met de hechting tussen moeder en kind. Dan is het toch geen wonder dat veel vrouwen minder willen werken en meer tijd aan hun kind willen besteden? Is een biologisch verschijnsel.

En het huishouden… tja. Meestal is het gewoonweg de vrouw die zich het eerst stoort aan de troep. En dus gaat opruimen. Want als iets je niet zint, hebben we geleerd, dan doe je er wat aan. En dan is er nog de emancipatie… luister (of lees): emancipatie betekent dus niet dat vrouwen hetzelfde willen doen en zijn als mannen. Als dat zo zou zijn dan zouden we massaal stoppen met kinderen baren, alleen koken als we daar zin in hadden en het huishouden aan iemand anders overlaten (maar wie dan?). Emancipatie betekent je eigen keuzes kunnen, mogen en durven maken. Zelf bepalen wat je beroep is, waar en hoeveel uren je werkt. Zelf beslissen hoe hoog je de carriereladder op wilt klimmen. En ook zelf bepalen wat en hoeveel je thuis doet. Ook als dat meer is dan je man, de overheid of de opiniemakers rondom dit onderzoek vinden dat je zou moeten willen.